Ο Σπυρίδων Νάγος, θεμελιωτής του ελληνικού θεοσοφικού κινήματος, πραγματεύεται εδώ τη μορφή του Διονύσου όχι ως απλό μυθολογικό θεό, αλλά ως σύμβολο της θέωσης του ανθρώπου — της πορείας της ψυχής προς την αθανασία.
Μέσα από την ορφική και την ελευσινιακή παράδοση, ο Διόνυσος αναδεικνύεται ως ο θεός της ζωής, της έκστασης και της αναγέννησης, που διδάσκει τον δρόμο της εσωτερικής μεταμόρφωσης.