.

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

(ή Μοιραίον) – "Ειμαρμένη, Θέλησις καί Δύναμις, λέγει ὁ El. Leviεἶναι το μαγικό τρίγωνον τὸ ὁποῖον εἰς τά ἀνθρώπινα πράγματα, αναλογεί πρός τό θεῖαν τρίγωνον.

*Η Ειμαρμένη ἢ τὸ Μοιραῖον εἶναι ἡ ἀναπόφευκτος άλληλουχία τῶν αἰτίων προς τα αποτελέσματα, συμφώνως προς ὡρισμένην τινα τάξιν. Η θέλησις εἶναι ἡ καθοδηγοῦσα ικανότης τῶν λογικῶν δυνάμεων προς συμβιβασμόν τῆς ἐλευθερίας τῶν ἀτόμων μετά τῆς ἀνάγκης τῶν πραγμάτων. Η Δύναμις εἶναι ἡ συνετή χρησιμοποίησις τῆς θελήσεως ἥτις αναγκάζει καί αὐτό τό Μοιραῖον νὰ ἐξυπηρετήση τήν ἐπιτέλεσιν τῶν ἐπιθυμιῶν τοῦ σοφοῦ".

Εἰς τό πυθαγόρειον ὀρθογώνιον τρίγωνον ή Ειμαρμένη ἐκπροσωπεῖται διά τῆς ὑποτεινούσης ἐνῷ αἱ δύο κάθετοι παρριστοῦν τήν Πρόνοιαν καί τήν θέλησιν. Εκ τούτου συνάγεται ὅτι ἡ ἀνθρωπίνη θέλησις δέν δύναται να Ισοφαρίσῃ τήν δύναμιν τῆς Εἱρμαμένης, εἰμή μόνον τῇ ἐπικουρίᾳ τῆς θείας Προνοίας. 'Επί τῇ βάσει τούτου δύναται να γίνῃ μία πολύ ενδιαφέρουσα, θεωρητική όσον και πρακτική μελέτη περί του τρόπου διά τοῦ ὁποίου δύναται μειωθῇ ἡ ἰσχύς του μοιραίου καί συνεπῶς να καταργηθῇ το κακόν, ούτινος τό Μοιραῖον εἶναι ἡ φαινομενική αιτία και ὅμως εἰς τήν πραγματικότητα ἡ μοιραία συνισταμένη. Εἶναι ἑπόμενον ὅτι θέτων τήν χεῖραν μου ἐπί τῆς φωτιᾶς θα καῷ το "κακόν" τοῦ ἐγκαύματος (πόνος) είναι μία εφαρμογή του μοιραίου ἐφ' ὅσον ἀγνοῶ, ὑπόκειμαι εἰς τήν 'Ανάγκην και τήν Εἰμαρμένην πρέπει λοιπόν να αναζητήσω τρόπον διά τοῦ ὁποίου να καταστῶ ἰσχυρότερος τοῦ μοιραίου. διαθέτω μίαν δύναμιν, τῆς ὁποίας ἢ ἰσχύς καταλλήλως καλλιεργουμένη δυναται να καταστῇ σημαντική. εἶναι αὕτη ἡ θέλησις. Εάν ήσκούμην καί ἀνέπτυσσον τήν δύναμιν ταύτην, ἐάν τήν "ἐδυναμικοποιούσα", ἐάν τήν καθίστων ακατανίκητον και παντοδύναμον,(μυστήρια) ὅπως ἐκείνην τοῦ Θεοῦ, θά ἐπετύγχανον ἀσφαλῶς να νικήσω το Μοιραῖον, νά τό ὑποτάξω, νά τό Αλυσοδέσω, Έτσι συλλογίζεται ὁ οπαδός τῆς "δινοητικής διοῦκαί ἔτσι περίπου σκέπτεται καί ὁ ἐγκληματίας".

Ο Τρισμέγιστος εἰς τόν διάλογον "Ασκληπιός" παρέχει τήν λύσιν τοῦ προβλήματος τῆς Εἰρμαρμένης, "Αυτό που ἀποκαλοῦμεν Εἰμαρμένην, εἶναι ἡ ἀνάγκη ἐκείνη που προἵσταται εἰς τήν πορείαν ὅλων τῶν γεγονότων, συνδέουσα αυτά με μίαν συνεχή αλυσον… Ειμαρμένη και 'Ανάγκη, εἶναι αχώριστα συνδεύεμένοι με εἶδος ἀρήκτου δεσμοῦ. Η Είμαρμένη ἔρχεται πρώτη, ἡ ὁποία ἐγκυμονεῖ τήν ἀπαρχήν Όλων τῶν πραγμάτων, ἐνῶ ἡ 'Ανάγκη έρχεται να ανάγῃ ὁριστικῶς καί ἀναγκαστικῶς εἰς τό τέρμα των, ὅσα ήρχισεν ἡ Ειμαρμένη. 'Αμφότεραι ἔχουν ὡς συνέπειαν τήν τάξιν δηλ. την συναρμογήν καί τήν ἐν τῷ χρόνῳ διαδοχήν, παντός όπερ δέον να πραγματοποιηθῇ. Διότι οὐδέν διαφεύγει τῆς διαρρυθμίσεως της τάξεως καί οὕτω πραγματώνεται ὁ ὡραῖος αὐτός Κόσμος". " τό νά ἀποδώσωμεν τάς ἀδικίας καί ατασθαλείας ἡμῶν εἰς τήν Εἱμαρμένην, εἶναι ὡς να κάνωμεν ἡμᾶς αὐτούς ἀγαθους, καί κακούς τους θεούς· ἐκτός ἐάν θέλωμεν νά εἴπωμεν διὰ τούτων ὅτι ὁ Κόσμος, θεωρούμενος ἐν τῷ συνόλῳ του και κατά φύσιν, πᾶν τό γινόμενον, ρέπει πρός τό κακόν. Αλλά μία σφαλερά ἀγωγή καί φύσις ἀσθενής, μετατρέπουν τά ἐκ τῆς Ειμαρμένης προερχόμενα προτερήματα ἐπί τό κακόν, όπως συμ- βαίνει π.χ. μέ τόν ἥλιον, ὅστις παρ ̓ ὅλον ὅτι εἶναι ἀγαθοποιός, εἶναι βλαβερός διά τούς ἐξ ὀφθαλμίας πάσχοντας και πυρέσσοντας". (Σαλούτσιος, π.Θεῶν καί Κόσμου 20). (Πρβλ. Θ Δύναμις, Ανάγκη, θέλησις, Μοιραῖον, Πρόνοια). Βιβλιογραφία. Guenon, Gr, Triade 142.Barlot Αποκρυφ.55) Allendy 151. Levi, Δόγμα, 60. Voiled'Is s No 38, 94. Leisegang, Gnosis 363, 376, 385. Papus, Magie 87.

Μοιραίο

Το μοιραίο είναι η σύνδεση των αιτίων με τα αποτελέσματά τους — γεγονότα προκαθορισμένα, τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν μέσω της θέλησης ή της προσπάθειας του ανθρώπου.

Η θεοσοφία δέχεται ότι το Κάρμα περιλαμβάνει αναπόφευκτες συνέπειες. Όμως, όταν η συνείδηση ανυψώνεται προς τα ανώτερα (ουρανός), άμορφα πεδία, τότε η αιτιοκρατία (ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος) παύει να την επηρεάζει, και το άτομο ελευθερώνεται από το μοιραίο.

Με άλλα λόγια, το Μοιραίο είναι μια μορφή αιτιοκρατίας που λειτουργεί μόνο στα κατώτερα, υλικά ή μορφικά επίπεδα. Σκοπός της μυητικης αγωγης του μύστη είναι να απελευθερωθεί από τους δεσμούς αυτών των κατώτερων πεδίων και να ανυψωθεί προς τα άμορφα και πνευματικά επίπεδα.

Όταν συμβεί αυτό, ο «Τροχός της Ειμαρμένης» δεν βρίσκει πια σημείο πρόσδεσης πάνω στον μύστη· εκείνος δρα ελεύθερα, χωρίς να επηρεάζεται από το πεπρωμένο.

Ο Μαρσίλιος Φιτσίνος (Marsilio Ficino, 1433–1499) ήταν Ιταλός φιλόσοφος

Οι μαντικές επιστήμες —ιδιαίτερα η αστρολογία— αποδεικνύουν, με βάση γεγονότα, την ύπαρξη μιας σαφούς αιτιοκρατίας (determinisme). Πρέπει να δεχτούμε ότι αυτή η αιτιοκρατία οφείλεται σε διάφορους καρμικούς δεσμούς, που έχουν δημιουργηθεί σε προηγούμενες υπάρξεις (δηλαδή από το Κάρμα ή την Ειμαρμένη).

Ο Τρισμέγιστος, στον διάλογο Ασκληπιός, δίνει τη λύση στο πρόβλημα της Ειμαρμένης (της Μοίρας):

«Αυτό που ονομάζουμε Ειμαρμένη είναι εκείνη η Ανάγκη που κυβερνά την πορεία όλων των γεγονότων, συνδέοντάς τα με μια αδιάκοπη αλυσίδα.

Η Ειμαρμένη και η Ανάγκη είναι αχώριστα δεμένες μεταξύ τους με έναν άρρηκτο δεσμό.

Η Ειμαρμένη έρχεται πρώτη — αυτή που κυοφορεί την αρχή όλων των πραγμάτων.

Η Ανάγκη έρχεται έπειτα, για να οδηγήσει οριστικά και αναγκαστικά στο τέλος όλα όσα ξεκίνησε η Ειμαρμένη.

Και οι δύο έχουν ως αποτέλεσμα την Τάξη, δηλαδή την αρμονική διάταξη και τη χρονική διαδοχή κάθε πράγματος που πρέπει να πραγματοποιηθεί.

Γιατί τίποτα δεν ξεφεύγει από τη ρύθμιση αυτής της Τάξης, και έτσι πραγματοποιείται αυτός ο θαυμαστός, αρμονικός Κόσμος.»

(Ασκληπιός, 1,228)

Ο Σαλούστιος, στο έργο Περί Θεών και Κόσμου (20), συμπληρώνει σχετικά:

«Το να αποδίδουμε τις αδικίες και τις αστοχίες μας στην Ειμαρμένη, είναι σαν να κάνουμε εμάς τους ίδιους καλούς και τους θεούς κακούς —εκτός αν θέλουμε να πούμε μ’ αυτό ότι ο Κόσμος, συνολικά και κατά φύσιν, οδηγείται προς το κακό.

Όμως, μια εσφαλμένη αγωγή και μια ασθενική φύση μπορούν να μετατρέψουν σε κακό εκείνα που προέρχονται από την Ειμαρμένη ως αγαθά —όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με τον ήλιο: παρ’ όλο που είναι ευεργετικός, γίνεται βλαβερός για όσους πάσχουν από οφθαλμία ή έχουν πυρετό.»

Η Ειμαρμένη, σύμφωνα με την ερμητική διδασκαλία, είναι η δύναμη που γεννά την αρχή όλων των πραγμάτων, ενώ η Ανάγκη είναι αυτή που τα οδηγεί στο τέλος τους — και μαζί δημιουργούν την παγκόσμια Τάξη.Ωστόσο, η ευθύνη για το κακό δεν ανήκει στην Ειμαρμένη αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο, που με την αδυναμία ή την κακή του φύση διαστρέφει το αγαθό σε κακό.

-Σκοπός της πρόνoιας είναι η τελείωση όλων των όντων το μέσο που χρησιμοποιεί για τον σκοπό αυτόν είναι ο λεγόμενος χρόνος